...هو

.گاه((او))جمله وگه جمله در ((او )) می بینم


	یادداشت های شبانه به هیچ کس مرا باز گردان هنوز برنگشته ام از دلواپسی رخت های چرک...تکالیف شبانه پسرم و کتابهای نخوانده انباشته... هنوز بر نگشته ام از نفرین شبهای بلند بیقراری که بلعیده شد از دهان مکنده ی ظرفشویی هنوز از کلاس درس...مدرک کاغذی ...اسکناس آخر ماه... باید بگذرم ... داس ماه منتظر است اکنون میان دو هیچ چه بی تابانه می خواهمت . تورا که همه کس ام بودی .چه شد شب های پاییز را فراموش کردیم؟ دراین لحظات زنده به گوری پاییز عزم رفتن دارد . مشرف به پایان اجتناب ناپذیرش. اگر پیدایم نکردی نشان به نشان برگهای خشک وزوزه ی باد ـ روی خطوط موازی ـ مرا از هیچ باز گردان . سخت دلتنگم. \|+\| نوشته شده توسط مريم دلباري در دوشنبه بیستم آذر 1385 \|